Zamek w Drawnie
- historia
- architektura
- fakty i domysły


HISTORIA ZAMKU
Daty, Wydarzenia, Historia rozbudowy

   Pomiędzy dwoma jeziorami z dawien dawna istniała tutaj słowiańska osada (X-XI w.).
   Rycerska rodzina Wedlów, która doszła do sporego znaczenia na tych terenach, wybudowała bezwieżowy murowany zamek na początku XIV w. Źródła podają nawet nazwę tej pierwszej warowni, a brzmiała ona Neuwedell (doniesienie z 1313 r.). Sama miejscowość nazywała się wówczas Wedel, a prawa miejskie otrzymała przed 1363 (być może w 1347).
   W roku 1421 r. miasto z zamkiem przeszło z rąk Brandenburczyków w ręce krzyżackie, z przerwą na lata 1433-35, kiedy tutejsze okolice przez krótki czas stały się lennem Polski.
   W 1600 r. przeprowadzono nieco spóźnioną epokowo, ale za to gruntowną przebudowę w stylu renesansowym, podczas której zmieniono nieco ogólny wygląd budowli. Nadal jednak pozostawał to wysoki budynek mieszkalny bez wieży. Z oddali widoczne były szczyty wypiętrzające wysoki dach oraz hełm górujący nad całością (taki obraz zamku zachował się w dziele "Topographia" A.Meriana z 1652 roku).
   W 1657 r. zamek oblegał hetman Stefan Czarniecki i warownia legła w ruinie, nie podnosząc się już nigdy.
   Ostatecznych zniszczeń dokonał czas i II wojna światowa.

ARCHITEKTURA ZAMKU
Wymiary, Elementy architektoniczne, Zachowane detale

   Zamek zbudowany na prostokącie o wymiarach 35 x 38 m posiadał w założeniu trzykondygnacyjny główny budynek mieszkalny (o wym. podstawy 15 x 28,7 m) oraz w części zachodniej pomniejsze zabudowania przedzielone dwoma wąskimi dziedzińcami.
   Całość, z której budynek stał najwyżej - około 12 m powyżej okolicznego terenu - otoczona była murem obwodowym z bramą wjazdową od wschodu. Do zamku prowadziła droga przez groblę i zwodzony most.
   Do dzisiaj przetrwały zaledwie nikłe resztki głównego budynku (dwa wschodnie narożniki) i niewielkie fragmenty murów w zachodniej części dawnego założenia.

W pobliżu: Suliszewo (13 km), Wapnica (28 km)

 Powrót 

  © Xezaar