Zamek w Bolesławcu
- historia
- architektura
- fakty i domysły


HISTORIA ZAMKU
Daty, Wydarzenia, Historia rozbudowy

   Na lewym brzegu rzeki Prosny, pośród rozległych nadrzecznych mokradeł, już w połowie XIII w. książę kaliski Bolesław Pobożny założył warowny gród, vis a vis miasta lokowanego na prawym brzegu. Takie usytuowanie zwiększało walory obronne warowni, której głównym celem była obrona przeprawy przez Prosnę - znajdowała się tutaj bowiem komora celna na drodze z Wielunia do Oleśnicy i Wrocławia.
   Przed 1329 r. miasto przeszło pod rządy Władysława Łokietka.
   W 1335 roku, na mocy układu rozjemczego w Wyszehradzie, król Polski Kazimierz Wielki zobowiązał się wobec króla czeskiego Jana Luksemburskiego do zburzenia niektórych nadgranicznych warowni. Jedną z nich był właśnie Bolesławiec.
   Jednak źródła z 1347 r. podają informację o ponownie istniejącym "castrum" w Bolesławcu. Mimo zawartych w Wyszehradzie umów, Kazimierz Wielki nie mógł długo utrzymać rozejmu z Czechami, bezustannie starając się o przywrócenie Polsce utraconych w ubiegłych wiekach ziem, w tym Śląska. Dlatego też gdy zmieniły się warunki polityczne, król podjął szybką decyzję o odbudowie zniszczonej warowni. O wybudowaniu zamku przez Kazimierza Wielkiego wzmiankuje i Janko z Czarnkowa, współczesny wydarzeniu, i Jan Długosz, kronikarz późniejszy.
   Gdy władzę w kraju objął Ludwik Węgierski warownia bolesławiecka, wraz z kilkoma innymi, przeszła jako lenno w ręce zaufanego królewskiego, księcia Władysława Opolczyka, będąc pod jego rządami w latach 1370 - 1396. Po śmierci Ludwika Węgierskiego, Opolczyk współdziałaniem z wrogami kraju popadł w poważne niełaski i w 1396 r. zamek w otwartym konflikcie zbrojnym odebrał mu Władysław Jagiełło (patrz też w "Niesamowitościach") . Zniszczoną warownię odbudowano.
   Ciężkie czasy dla zamku nastały w XVII i na początku XVIII wieku. Miał się on już z nich nie podźwignąć. W trakcie wojny trzydziestoletniej, w 1642 r. został zniszczony przez Szwedów, a potem jeszcze raz przez tychże samych w 1704 r. Uległ ruinie i został opuszczony.

ARCHITEKTURA ZAMKU
Wymiary, Elementy architektoniczne, Zachowane detale

   Murowaną warownię na wzniesieniu rozplanowano na nieregularnym wieloboku, którego powierzchnia wynosi około 2000 m2. Założenie obejmujące drewniane zabudowania mieszkalno - gospodarcze, wysoką ośmioboczną wieżę i kaplicę, obwiedziono ceglanym murem, z jedną basztą.
   Wysoka na 20 m ośmioboczna główna wieża była usytuowana w głębi dziedzińca od strony głównego zagrożenia, podczas gdy brama wjazdowa (odkryta podczas badań archeologicznych przez państwa Ziętkiewiczów w 1961 r.) znajdowała się po przeciwnej stronie murów, od południowego zachodu. Sala w przyziemiu wieży sklepiona jest kopulasto, a sklepienie na pierwszym piętrze nosi ślady żeber.
   Poza wysoką wieżą, zachowały się dwa niewielkie fragmenty murów.

W pobliżu: Wieruszów (13 km)

 Powrót 

  © Xezaar